Puzzelstukjes

Maanden van netwerken, praten, ontmoeten, stapjes vooruit en stapjes terug, moedeloosheid en euforie beginnen nu vruchten af te werpen.

Je weet dat je goed bezig bent, maar alleen zelf enthousiast zijn over je plannen schiet weinig op. Al die maanden dat we de boer op gingen voor onze projecten en soms moedeloos terugkwamen over de slechts kleine vooruitgangen die we boekten. Het is niet voor niets geweest.

Hoewel we er nog niet staan, schieten we nu met sprongen vooruit. Heel veel leuke afspraken en contacten van de afgelopen dagen lijken nu als puzzelstukjes in elkaar te vallen.

Vanochtend hadden we weer zo’n leuke meeting met iemand van de Krajicek Foundation. We spraken Wim nadat Henk tijdens een afspraak had bedacht dat wij best konden matchen. En Henk had gelijk!

Wat opvallend is is dat deze mensen die met goede doelen bezig zijn, zo vreselijk enthousiast en gedreven zijn. Al pratend zie je mogelijkheden en kansen, deel je ervaringen die nuttig zijn en komen we de laatste tijd wel heel erg vaak tot een voorgenomen samenwerkingsverband.

Je oren en ogen open houden en alert zijn op ontwikkelingen helpen daarbij. Daardoor kon ik vanmiddag tijdens een andere afspraak ons netwerk delen.

Ik ervaar dat maatschappelijke organisaties liever willen dat iemand geholpen wordt, dan dat zij per se degene moeten zijn die dan helpt. Elkaar ondersteunen om een uiteindelijk doel te bereiken heeft met gunnen te maken. Niet als organisaties elkaar iets gunnen, maar degene die geholpen moet worden gunnen dat de meest voor de hand liggende organisatie of persoon dat doet. Een totaal ander uitgangspunt dan dat ik in mijn werk als ondernemer tegenkwam. En eerlijk? Deze laatste manier van werken is wel erg fijn!